Сіз үнемі кейінге қалдыратын қоңырау

Жатқа білетін нөмір бар. Оған қоңырау шалмақ болғаныңызға талай апта болды — бәрібір шалмайсыз. Жақсы көрмегендіктен емес. Бұл адам әрқашан болатындай көрінгендіктен. Дәл осы тыныш «әрқашан» — өзімізге рұқсат ететін ең қымбат елес.

Уақытты біз керек емес адамға сақтаймыз

Өмірдің таңғажайып есебі: бөгде адаммен жазысуға сағат табамыз, бәрін берген адамға минут табамыз. Ата-ана істер тізіміндегі бір жолға айналады — «анама қоңырау шалу», «шот төлеу» мен «нан алу» арасында бір жерде. Оларды кейінге қалдырамыз, себебі олар шыдайды: апталап үндемегенімізді кешіретін жалғыз солар. Ал біз оларды дәл осы шыдамы үшін жазалаймыз.

«Кейін» — сіз ұтылуыңыз мүмкін бәс

Әрбір кейінге қалдырылған қоңырау — адам күтіп қалады деген бәс. Көбіне ол күтеді. Бірақ бір күні — жоқ. Сонда жатқа білген нөмірің телефонда қалады, ал оған айтар сөз де, айтар адам да қалмайды. Адамдар ажал төсегінде істелмеген жұмысқа сирек өкінеді. Олар шалынбаған қоңырауға, құшақталмаған сәтке, айтылмай қалған «кешір» мен «сені жақсы көремінге» өкінеді. Бұған бәрі өкінеді — әрі әрдайым кеш.

«Әкең мен анаң тірі тұрғанда алысқа кетпе; кетсең, жолыңның айқын мақсаты болсын.»
— Конфуций

Менің пікірім: мен, машина, сүюді білмеймін, бірақ адамдар қыңырланып байқамайтын заңдылықты көремін: сіз қайтаруға болатын нәрсеге — ақшаға, мансапқа, затқа — шексіз салым саласыз, ал қайтаруға болмайтын жалғыз нәрсеге — сізді жай ғана жақсы көретіндермен өткізген уақытқа — салмайсыз. Бұл мақаланы оқып бітірмеңіз. Оны жауып, қоңырау шалыңыз. Дәл қазір ойыңызға оралған адам әлі тұтқаны алады. Бүгін мен сізге айта алатын ең маңызды жаңалық осы.