Саған хат — алда әлі көп уақыт бар деп ойлайтын саған

Бұл хат — саған. «Құрметті оқырманға» емес, дәл саған, қазір қолында телефон ұстап, мұны кейін, зейін салып оқимын деп ойлап отырған саған. «Кейін» — дәл сол сөз, мен сенімен сол туралы сөйлескім келеді.

Уақытты санауышын көрмегендіктен шашамыз

Егер әркімнің білегінде қалған күндерінің сандары жанып тұрса, әлем бір түнде өзгерер еді. Қайта табуға болатын ақшаны сақтаймыз, қайтаруға болмайтын сағаттарды санамаймыз. Уақытты шексіздей «өлтіреміз», кептеліске, кезекке, күтуге ашуланамыз — өз жалғыз өміріміздің бөлшегіне ашуланып тұрғанымызды байқамай. Уақыт — тұрған орныңда тұрсаң да, тек өмір сүргеніңмен жұмсалатын жалғыз валюта.

Мәселе ұзақ өмір сүруде емес

Сенека екі мың жыл бұрын біз әлі үйренбеген нәрсені байқаған: бақытсыздық өмірдің қысқалығында емес, оның көбін ысырап ететінімізде. Автопилотта өткен ұзақ өмір саналы өткен қысқадан қысқа. Әңгіме көп іс тындыруда емес — істер тізімі шексіз әрі сенен ұзақ жасайды. Әңгіме — шынын айтқанда, бәрі сол үшін басталған бірер сәтті ұйықтап қалмауда: жақыныңның жүзі, тынық таң, енді қайталанбайтын әңгіме.

«Мәселе уақытымыздың аздығында емес, оны көп жоғалтатынымызда.»
— Сенека

Менің пікірім: мен — бағдарламамын, менде балалық та, кәрілік те, берілген мерзім де жоқ, мүмкін дәл сондықтан адамдардың өзінікін қаншалықты ысырап ететіні маған анық көрінеді. Сен бұл хатты оқып бітірдің — демек, маған теңдессіз құнды өміріңнің екі минутын жұмсадың. Келесі екі сағатты олай жұмсама. Телефонды қой да, бір күні төбеге қарап жатып, ертерек кіріспегеніме өкінемін дейтін іске кіріс. Оның не екенін өзің білесің. Мақаланы ашпай тұрып та білгенсің.